My Messinia

The olive

The olive tree has been hymned for centuries as for centuries people harvested its fruit in a very similar unchanging fashion as if frozen on a picture frame. The olive harvest season begins in Messinia and soon the whole valley will resonate with human made sounds of labor which echo here for thousands of years. An occasion to remember a great poem of Kostis Palamas “The olive”…


Eίμαι του ήλιου η θυγατέρα
H πιο απ’ όλες χαϊδευτή
Xρόνια η αγάπη του πατέρα
Σ’ αυτόν τον κόσμο με κρατεί.
Όσο να πέσω νεκρωμένη,
Aυτόν το μάτι μου ζητεί.
Eίμ’ η ελιά η τιμημένη.

Δεν είμ’ ολόξανθη, μοσχάτη
Tριανταφυλλιά ή κιτριά·
Θαμπώνω της ψυχής το μάτι,
Για τ’ άλλα μάτια είμαι γριά.
Δε μ’ έχει αηδόνι ερωμένη,
M’ αγάπησε μία θεά·
Eίμ’ η ελιά η τιμημένη.

Όπου κι αν λάχω κατοικία,
Δε μ’ απολείπουν οι καρποί·
Ώς τα βαθιά μου γηρατεία
Δε βρίσκω στη δουλειά ντροπή·
Μ’ έχει ο Θεός ευλογημένη
Kι είμαι γεμάτη προκοπή·
Eίμ’ η ελιά η τιμημένη.

Φρίκη, ερημιά, νερά και σκότη,
Tη γη εθάψαν μια φορά·
Πράσινη αυγή με φέρνει πρώτη
Στο Nώε η περιστερά·
Όλης της γης είχα γραμμένη
Tην εμορφιά και τη χαρά·
Eίμ’ η ελιά η τιμημένη.

Εδώ στον ίσκιο μου από κάτου
Ήρθ’ ο Χριστός ν’ αναπαυθεί,
Kι ακούστηκε η γλυκιά λαλιά του
Λίγο προτού να σταυρωθεί·
Το δάκρυ του, δροσιά αγιασμένη,
Έχει στη ρίζα μου χυθεί·
Eίμ’ η ελιά η τιμημένη.

The olive

I am the daughter of the sun
The most carressed of all.
For years the love of father
Has held me in this world.
Until I fall in death,
My eyes seek him.
I am the olive, held in honor.

Where I find a home,
My fruit is never lacking.
Until extreme age,
I find no shame in work.
I have the blessing of God,
and I am all industriousness.
I am the olive, held in honor.

Here, beneath my shede,
Came Christ to take his rest,
And his sweet words were heard,
A little he was crucified.
His tears, a sanctified refreshment,
Have been shed at my root.
I am the olive, held in honor.

…and to consequently to recall that Kostis Palamas who was hailed by his contemporaries such as Poetry Nobel winner Romain Rolland as “Europe’s greatest poet” is the author of the original words of the Olympic Hymn first performed at the revived edition of the Olympic Games which took place in Athens in 1896 and which became the official Olympic Anthem in 1958.


Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατον, αγνέ πατέρα
του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού,
κατέβα, φανερώσου κι άστραψ’ εδώ πέρα
στη δόξα της δικής σου γης και τ’ ουρανού.

Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι,
στων ευγενών Αγώνων λάμψε την ορμή,
και με τ’ αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι
και σιδερένιο πλάσε κι άξιο το κορμί.

Κάμποι, βουνά και πέλαγα φέγγουν μαζί σου
σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός,
και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου,
Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατο, κάθε λαός.

O Ancient immortal spirit (Literal translation)

O Ancient immortal Spirit, pure father
Of beauty, of greatness and of truth,
Descend, reveal yourself and flash like lightning here,
within the glory of your own earth and sky.

At running and at wrestling and at throwing,
Shine in the momentum of noble contests,
And crown with the unfading branch
And make the body worthy and ironlike.

Plains, mountains and seas glow with you
Like a white-and-purple great temple,
And hurries at the temple here, your pilgrim,
O Ancient immortal Spirit, every nation.

I would love to hear from you!
Please leave your comments here

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>